Cindy is een dame die begripvol naar je verhaal luistert. De rust die ze uitstraalt en de inzichten die ze me hielp verkrijgen, gaven me de kracht om alles rustig op een rijtje te zetten en stap voor stap mijn persoonlijke uitdagingen te boven te komen. Ik ben haar oprecht dankbaar - Hilde (Galmaarden)

Lees meer testimonials

Herrijs

 

Inspiratie April 2017

“Wanneer de ijzige kou me beklijft en het vuur langzaam dooft
Wanneer de eindeloze sneeuwvlagen de vlakte met kilte bedekken
Wanneer er geen uitweg is en geen troost meer in zicht
Dan vult mijn hart zich met een knagende twijfel en voelt het de rauwheid van mijn vraag
Of ik het in me heb om bij dageraad weer op te staan
En mezelf hieruit alleen te redden”

De grootste angst die je volgens mij kan ervaren en die Robert Frost in Storm Fear zo mooi omschrijft, is de angst die komt wanneer de storm voorbij is, wanneer je niet langer wordt afgeleid door de wind of het kraken van je schuilplaats onder het noodweer. Het is de angst die op je valt wanneer je de deur opent en het loodzware gewicht van de ondergesneeuwde vlakte voelt. En een stilte, een barheid die je bij de keel grijpt, een existentiële angst die je wezen vult.

Dan valt de benauwende wetenschap dat als je besluit in je schuilplaats te blijven, je niet zal ontdekken of er ergens in de verte een plek op je wacht die je kan verwarmen en voeden. Anderzijds wéét je dat als je het erop waagt de eindeloze sneeuwvlakte te betreden, je je schuilplaats voorgoed dient op te geven en mogelijk de volgende rustplek niet haalt. Wat doe je?


Het zou maar al te makkelijk zijn te schrijven dat als je vertrouwen in jezelf hebt, alles kan, en het vervolgens wel goed komt. Maar op het ogenblik dat je je diepste angst in de ogen kijkt, dan is het niet het moment voor overmoed en snelle relativering. Voel gerust je angst, dat maakt je niet minder sterk of moedig. Blijf even op die drempel staan en laat de barheid van het desolate landschap op je inwerken. Neem je tijd. Je mag best bang zijn.

Ik weet niet wat de magische toverformule hier is, maar omdat ik zelf op die drempel sta, voel ik wel dit; het is belangrijk om dicht bij jezelf te blijven, je energie niet te verspillen, liefdevol en zorgzaam met jezelf om te springen en te blijven ademen. Blijf vooral rustig ademen en laat jezelf niet meeslepen door de op het eerste gezicht uitzichtloosheid van jouw verhaal.


Maar dit voel ik wel; er is altijd, hoe klein ook, de aanwezigheid van een tere, maar niet te onderschatten bron. Een bron die voedt en waaruit alles ontspringt. En dat is hoop. Miniem, zo teer misschien, maar wel in zijn essentie zo krachtig.

Laten we samen, voor we onze drempel overstappen, ademen en onze hoop laten groeien tot we vertrouwen hebben. Laten we van daaruit onze eerste krachtige stap zetten naar het nieuwe onbekende.


- April, maand van hoop en herrijzenis -